Adem BEHA

Duke analizuar lidhshmërinë e pazgjidhshme të seksualitetit me pushtetin, Michel Foucault tek ‘Historia e Seksualitetit’ tematizon çështjen se cilat koncepte morrën nxitje diskurisve gjatë shek. XIX. Padyshim, se njëri prej koncepteve që do të marrë tatëpjetën gjatë kësaj kohe është ai që ka të bëj me analitikën e seksulatitetit: ligjërimet mbi seksin shumëfishohen dhe seksi bëhet çështje publike ku kapja e kuptimit të këtij ‘sekreti’ omniprezent tentohet të bëhet përmes një rrjeti të gjërë dijesh e ligjërimesh. Seksi i konsideruar si turp, dhe pjesë e errët e qenies, shtrëngonte ligjërimin mbi të deri në mbytje, nga shek. XVII e tutje. Seksi përjashtohet nga fusha e ligjërimeve. Madje, ndalohej edhe emërtimi si i tillë: ndalohej të përmendej/artikulohej praktikisht ajo që ishte e ndaluar – seksi. Pra, simbas Foucaultit, një ‘polici e shprehjes’ vendoste rregullat dhe përmes atyre rregullave, fjala seks ishte spastruar nga gjuha. Më vonë, thotë Foucaulti, seksi u bë temë qëndrore e sovranit, ku përmes politikës së administrimit të seksualitetit, sovrani ishte në gjendje të disiplinonte trupin, rregullsonte popullësinë, kontrollonte hapësirën shoqërore, por njashtu, përmes prodhimit të regjistrave dhe statistikave, bëhej e mundhshme ndërhyrja në trupin shoqëror qoftë përmes frenimit apo shtyrjes së natalitetit (ndërhyrje ekonomike), ose qoftë nëpërmes idelogjisë ku disa vlera morale futen në shoqëri si mjet kontrolli (ndërhyrje politike). Rrjedhimisht, pushteti i seksit apo biopolitika bëhet qendërtemë e sovranit modern, i cili pushtet jo larg moti konsiderohej si vatër e heshtjes.

Continued…