Adem BEHA

Për Carl Schmittin, të gjitha konceptet moderne politike janë koncepte teologjike të sekularizuara. I tillë është edhe koncepti sovranitet, që dikur kishte kuptimin se vetëm Zoti është kandidat i pakontestuar që trupëzonte të drejtën absolute të sundimit të njerëzve. Schmitt, në libërthin e tij Political Theology: Four Chapters on the Concept of Sovreignty sekularizon këtë koncept, duke e kontestuar kandidaturën e Zotit si Sovran mbi njerëz. Për të, ‘sovran është ai që vendos për gjendjen e jashtëzakonshme’(Schmitt, 1985). Sovrani është tokësor dhe ai duhet të ketë pushtet të pakontrolluar. Ky koncept më pas do të zhvillohet edhe më imtësisht nga Giorgio Agambenin, në librat Homo Sacer: Sovereign Power and Bare Life (1998) dhe State of Exception (2005). Për Agambenin, gjendja e jashtëzakonshme sanksionohet me ligj. Nëse vetë ligji sanksion në vetevete gjendjen e jashtëzakonshme, kjo nënkupton suspendimin e vetë ligjit. Megjithatë, sovrani është brenda edhe jashtë ligjit kundrejt subjektit të tij. Me suspendimin e ligjit dhe krjiimin e gjendjes se jashtëzakonshme, lind biopolitika post-politike si paradigmë politike. Ky koncept, për Slavoj Žizek, ka kuptimin e depolitizimit të shoqërisë, duke u fokusuar në të ashtuquajtura siguri të jetërave njerëzore, dhe mobilizimin e njerëzve përmes frikës. Kurse për Agambenin (Means Without Ends: Notes on Politics, 2000) forma më supreme e biopolitikës është kampi – hapësira ku pushteti nuk konfronton asgjë tjetër pos jetës biologjike të njeriut pa asnjë ndërmjetësim. Këtu iu është referuar qëllimisht Schmittit dhe Agambenit lidhur me konceptin e sovranitetit, për shkak se ky koncept shpjegon teorinë dhe praktikën e sovranitetit të Serbisë mbi Kosovën dhe kosovarët gjatë dekadës së kaluar dhe është po ky koncept përmes së cilit Serbia dëshiron të mbroj Kosovën para GjND.

Continued…